LA BASTIA

Πικραγγουριά

2012-01-26T00:29:00.000+02:00

ΛΑΪΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ – ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

«…Για τη θεραπεία του ίκτερου στουμπίζουν τους καρπούς της πικραγγουριάς. Ο άρρωστος εισπνέει τον πολτό γεγονός που του προκαλεί καταρροή. Παράλληλα του κόβουν τον χαλινό του πάνω χείλους και χαράζουν με λεπίδα ένα σταυρό στο μέτωπο, κοντά στο τριχωτό της κεφαλής για να τρέξει λίγο αίμα…»

Παναγιώτης Μήτσης, Θεσπρωτικό γλωσσικό ιδίωμα, Φοινίκι 2002, σ. 75.

Ημερολόγιο Σίδερης

2012-01-23T16:32:00.000+02:00

Με μια έκρηξη τοπικής λατρείας

υποδέχτηκαν τον καινούριο χρόνο οι Σιδερίτες!

Το ημερολόγιο του Πολιτιστικού τους συλλόγου

είναι γεμάτο από (δικαιολογημένους) ύμνους για το

χωριό τους! Πάντα τέτοια!

Καραμπουλάκα

2012-01-22T23:46:00.000+02:00

Εντάξει, δεν θα ταλαιπωρήσω άλο τις καραμπουλάκες

κι εσάς με τις απόπειρες φωτογράφισης.

Μέχρι να βγάλω μια καλή φωτογραφία δηλαδή...

Χουλιαροθήκη

2012-01-20T17:31:00.000+02:00

Η χουλιαροθήκη και μπιτίσαμαν!

κουταλοπήρουνα

2012-01-18T19:58:00.004+02:00

Μια λαβίδα (λαβίς) ένα πηρούνι κι ένα χουλιάρι (κοχλιάριον)

από την παλιά Σαγιάδα, το ένα παλιότερο απο τ' άλλο.

Το χουλιάρι είναι παμπάλαιο, δυστυχώς δεν σώζεται το

ξύλο που είχε στο χερούλι, αλλά ευτυχώς που

βρέθηκε κι αυτό...

Σούλα

2012-01-15T16:25:00.000+02:00

Είναι λίγο τρομαχτικές οι κούκλες- μοντέλα

με παραδοσιακές φορεσιές,

αλλά ώσπου να βρω αληθινό μοντέλο

καλή είναι και η "Σούλα"

που χρόνια τώρα στέκεται υπομονετικά

και περιμένει να τη ντύσω με τη φορεσιά

της παλιάς Σαγιάδας.

Ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση

και σε λίγο με τη συνεργασία της

αγέραστης Χόρης του Ντωνάδου

θα τση ράψουμε το δικό της ντουλομά

και το (μεταγενέστερο) φουστάνι!

2012-01-14T15:50:00.000+02:00

Ηλιοβασίλεμα στο Δέλτα του Καλαμά.

Narcissus serotinus ;;;

2012-01-13T20:57:00.000+02:00

Φαίνεται ότι οι Νάρκισσοι βάλθηκαν να με μπερδέψουν!

Σήμερα βρήκα κι αυτόν, που διαφέρει από τους άλλους

και θυμίζει πολύ τον Narcissus serotinus (Νάρκισσος ο όψιμος).

2012-01-12T16:35:00.004+02:00

Πάλι κολπάκια μας κάνει ο Νάρκισσος...

(Αυτή τη φορά η εσωτερική στεφάνη

είναι γεμάτη πτυχές).

Με την ευκαιρία: Ο Νάρκισσος είναι πανάρχαιο προελληνικό όνομα.

Εμείς στη Σαγιάδα το λέμε Ζουμπούλι

από το τούρκικο sümbül, o κρίνος, ο υάκινθος.

Δέλτα

2012-01-11T13:29:00.002+02:00

Χτες το απόγεμα, στο Δέλτα του Καλαμά...

2012-01-10T18:20:00.000+02:00

Ο καρπός και οι σπόροι του Γάλανθου.

2012-01-10T16:20:00.002+02:00

Γάλανθος

2012-01-10T15:48:00.000+02:00

Ο βολβός και οι ρίζες του Γάλανθου.

(Σήμερα μεταφύτευα άγριες ορχιδέες από τις γλάστρες

στο χώμα, και μέσα στις γλάστρες είχαν φυτρώσει και

μερικοί γάλανθοι που τους έβαλα σ' άλλα μέρη

του κήπου. Το καλό είναι ότι εδώ και λίγα χρόνια

οι ορχιδέες φυτρώνουν όπου θέλουν γύρω από το σπίτι.

Σε λίγο καιρό θα πρέπει να ενταχθεί στο...Natura 2000!)

Σουπιές

2012-01-09T14:13:00.000+02:00

Αρκετά με τη γουρουνοφαγία των Χριστουγέννων!

Ήρθε η ώρα για σουπιές ψητές στα κάρβουνα

(και λίγες τσιγαρισμένες με σπανάκι!)

αμόνι

2012-01-06T18:39:00.000+02:00

Άκμων, αμόνι.

Η αρχαία ελληνική λέξη για το αμόνι, άκμων, οδήγησε τους ερευνητές σε συμπεράσματα για τη χρονολόγηση των απαρχών της λεγόμενης ινδοευρωπαϊκής κοινότητας. Το ινδοευρωπαϊκό *akmen- δηλώνει ταυτόχρονα το «αμόνι» και την «πέτρα» και είναι το παράγωγο σε *-men- της ρίζας *ak-, «οξύς», «οξύτητα». Το ουσιαστικό αυτό δεν μπόρεσε να σχηματιστεί παρά μέσα σ’ έναν πολιτισμό όπου το αμόνι είναι «αυτό που χρησιμεύει στο τρόχισμα» και η πέτρα είναι «αυτό που τροχίζουν». Πρόκειται κατ’ ανάγκη, για ένα αρχαίο στάδιο της νεολιθικής εποχής, όπου δεν εφαρμόζεται ακόμα το τρόχισμα του μετάλλου, γιατί αλλιώς η πέτρα δεν θα μπορούσε να δηλώνεται μ’ αυτόν τον τρόπο. (Jean Haudry, Οι Ινδοευρωπαίοι, σ. 156-7) Ο Μπαμπινιώτης (Ετυμολογικό Λεξικό σ. 82) θεωρεί ότι το –μων είναι παραγωγικό τέρμα πβ. μνή-μων, πείσ-μων και παραθέτει το σανσκριτικό άśman «πέτρα, βράχος» όπου συμφωνεί με την αρχική αρχαιοελληνική σημασία του άκμων (αρχικά πέτρινο αμόνι).

2012-01-05T20:14:00.001+02:00

Λύσεις υπάρχουν όταν υπάρχει διάθεση για λύσεις…

Φωτο: Δέσποινα Ζαφείρη

Περπατώντας πριν λίγο καιρό στην περιοχή γύρω από το Σκάλωμα, σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι ένας τόπος τέτοιας ομορφιάς και περιβαλλοντικής αξίας να παραμένει, όχι μόνο ανεκμετάλλευτος αλλά και να επιβαρύνεται από παντός είδους απορρίμματα. Πιθανή ανάπλαση του χώρου αυτού θα πρόσφερε απίστευτα πολλά και στον άνθρωπο κάτοικο ή επισκέπτη αλλά και στο οικοσύστημα της περιοχής. Απ’ ό,τι έμαθα υπάρχει μια μελέτη για το έργο αυτό αλλά με την αλλαγή της δημοτικής αρχής δεν προχώρησε ούτε υπάρχει καμιά αντιπρόταση ως τώρα. Ελπίζω ότι δεν έχει εγκαταλειφθεί και η ιδέα μαζί με τη μελέτη…

Υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου σημαίνει χρήματα. Και, ναι, είναι δύσκολες εποχές. Μα εμείς που αγαπάμε το μέρος εκεί, ζούμε δε ζούμε σ’ αυτό, αν το θελήσουμε, μπορούμε να συνεισφέρουμε. Με τις δυνάμεις του ο καθένας , να δουλέψουμε για να ομορφύνει αυτός ο τόπος που είναι «υπό ανάπτυξη» αλλά καθόλου υπανάπτυκτος. Κι όταν λέω «με τις δυνάμεις» , κυριολεκτώ. Οι ομάδες εθελοντικής εργασίας δεν είναι άγνωστες στην Ήπειρο και ειδικότερα στη Σαγιάδα. Κι άλλες φορές άνθρωποι, ακόμα και από το εξωτερικό, συνέδραμαν ώστε να γίνουν έργα στην περιοχή. Με την πείρα λοιπόν από τις προηγούμενες φορές , τέτοιες δράσεις θα μπορούσαν να αποδειχτούν μεγάλη βοήθεια στο εγχείρημα. Οι υπηρεσίες ως ένα σημείο και μετά εμείς… Ξέρω ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που θα συμμερίζονταν το όνειρο για την πραγματοποίηση του έργου αυτού. Μερικοί μάλιστα έχουν ασχοληθεί πιο σοβαρά και κατάφεραν να προχωρήσουν ως ένα σημείο. Από κει και πέρα χρειαζόμαστε το μυαλό, τα χέρια και κυρίως την καρδιά των ανθρώπων. Γιατί, τελικά, λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν όσα πιστεύαμε, μα άνθρωποι υπάρχουν σίγουρα.

Δέσποινα Ζαφείρη

2012-01-05T14:13:00.000+02:00

2012-01-04T21:24:00.000+02:00

Με παιδεύουν οι καραμπουλάκες μέρες τώρα

και δεν κάθονται να τις φωτογραφήσω στο λιμάνι.

Μπαίνουν μέσα και τρώνε ψάρια

βουτάνε και τα πιάνουν, κι όταν πλησιάζω

την κοπανάνε, αλλά τους έχω βρει το κόλπο

και τις περιμένω στη μπούκα του λιμανιού

από κει περνάνε, μια και δεν μπορούν εύκολα να πετάξουν

πάνω από το μώλο!

Για την ώρα δεν τάχω καταφέρει

πού θα μου πάει όμως, θα βγάλω μια καλή φωτογραφία

χωρίς θολώματα!

2011-12-31T18:09:00.000+02:00

Φεύγει η καραμπουλάκα χρονιά;

Σκουφοβουτηχτάρι

2011-12-31T13:04:00.001+02:00

Η σιωπή του ξερόχορτου

2011-12-28T19:41:00.000+02:00

Το καλοκαίρι, στο απρόσμενα φιλόξενο

άρχαιολογικό μουσείο της Ηγουμενίτσας,

ύστερα από μια ωραία εκδήλωση στην ταράτσα,

ο Σωτήρης μας ξεναγούσε στο καινούριο του βιβλίο

απαγγέλοντας ολόκληρα αποσπάσματα.

Σήμερα που το διάβασα, θυμήθηκα

την ωραία βραδυά, και την κουβέντα...

Αξίζει να το διαβάσετε....

2011-12-26T20:33:00.002+02:00

Η γέφυρα του Λύκου!

2011-12-25T20:18:00.000+02:00

Χριστούγεννα σήμερα, να σας κεράσω κάτι!

Μόλις πριν από λίγες μέρες πήρα στα χέρια μου

αυτή τη φωτογραφία που δείχνει το γεφύρι του Λύκου.

Όχι το παλιό το πέτρινο που ποιός ξέρει πότε γκρεμίστηκε

αλλά ένα νεότερο με τσιμεντένιο κατάστρωμα

που πρέπει να φτιάχτηκε τη δεκαετία του '30.

Το γεφύρι αυτό ανατίναξε τελικά

ο Δημοκρατικός Στρατός πριν από 64 χρόνια

και τα ερείπιά του βρίσκονται μέσα στο ποτάμι

ενώ στη θέση της ανατιναγμένης γέφυρας, στήθηκε

αργότερα μια σιδερένια γέφυρα τύπου "Μπέλεϊ".

Έτσι λύθηκε το μυστήριο με τα γεφύρια της περιοχής,

χάρη σε μια πανοραμική φωτογραφία.Ελπίζω κάποτε

όλο αυτό το υλικό για τα γεφύρια του Καλαμά

να κυκλοφορήσει σε ένα τόμο

για να το χαρούν όλοι

(και να μπορέσουν να κάνουν τις παρατηρήσεις τους

να προσθέσουν ή να διορθώσουν)

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Glaukium flavum

2011-12-21T15:31:00.000+02:00

Glaucium flavum

2011-12-21T13:56:00.001+02:00

Glaucium flavum

2011-12-21T10:41:00.001+02:00

Τέτοια εποχή, κι είναι ακόμα ανθισμένο!

Στροβίλι

2011-12-20T17:01:00.002+02:00

Στροβίλι

2011-12-19T09:29:00.000+02:00

ΤΕΛΟΣ

2011-12-18T19:53:00.000+02:00

Η Δημητρούλα παντρεύτηκε τον...ξένο από το Φοινίκι

κι ο απαρηγόρητος ψαράς, παντρεύτηκε μια κοπελιά από το σόι της

για να την εκδικηθεί.

Πενήντα χρόνια αργότερα,

συναντήθηκαν τυχαία στη Σαγιάδα...

Η Δημητρούλα τούπιασε τρυφερά το χέρι

και του είπε:

-Είχαμε μια σχέση εμείς οι δυό πλατωνική

αλλά δεν ήτανε γραφτό να ζήσουμε μαζί!

(11)

2011-12-18T00:51:00.003+02:00

Είπανε όλοι πολλά τραγούδια

κι η βάβω ξεκρέμασε το κάδρο του πατέρα της Δημητρούλας

και ζήτησε να την κρατήσει κι αυτός την ορφανή στο χορό!

Το κάδρο αυτό η Δημητρούλα το κουβάλησε μαζί της

στο Φοινίκι, κι έτσι σώθηκε από τη φωτιά!

Το φωτογράφησα μετά από πολλές δεκαετίες στο σπίτι της

στην Αθήνα.

Χρόνια αργότερα, στο Φοινίκι

ζήτησα να φωτογραφήσω την κλειδωνιά μιας πόρτας.

Η κυρία που μου άνοιξε

ήταν η κόρη της Δημητρούλας.

Η μάνα μου πέθανε μου είπε.

Και ζήτησε να πάρει το κάδρο μαζί της στον τάφο!

(11) Πέτρο Σορομάνης

2011-12-17T10:59:00.003+02:00

Στο αρχοντικό του Τρουμπάτα στήσανε χορό

κι ο Πέτρο Σορομάνης (αριστερά με τα τσαρούχια) τραγούδησε:

Όλες οι βέργες ειν' εδώ

και μια βεργούλα π' αγαπώ

πήγε στη βρύση για νερό.

Κι εγώ μπροστά την καρτερώ

να της θελώσω το νερό

να της τσακίσω το σταμνί

να πάει στη μάνα αδειανή!

Να τη ρωτήσ' η μάνα της

-Κόρη μου πούν η στάμνα σου;

-Μάνα μου παραπάτησα

και το σταμνί μου τσάκισα!

-Δεν είναι παραπάτημα

μον' ειν' αντρός αγκάλιασμα!

(10)

2011-12-17T00:07:00.003+02:00

Έρωτας στα Κανάλια (στην Κέρκυρα)

Αλλά πλατωνικός (κρατείστε την έκφραση)

Και όπως όλοι οι έρωτες (και όχι μόνο οι πλατωνικοί)

δε φτούριξε για πολύ.

Η Δημητρούλα αρραβωνιάστηκε το Θεολογή από το Φοινίκι!
(Τελικά καλύτερα τα...βελούδα)

(Αχ αυτό το Φοινίκι...)

(9)

2011-12-15T16:28:00.001+02:00

Η Δημητρούλα όμως;

Η Δημητρούλα που μεγάλωνε η γιαγιά της

(με τα μαύρα στο κέντρο

η Δημητρούλα στα δεξιά)

ερωτεύτηκε έναν ψαρά, τον Κούρη.

Η Λύκα του Φραγκίσκου

(αριστερά από τη γιαγιά)

άδικα προσπάθαγε να την πείσει να πάρει

κανέναν καλύτερο!

Η Δημητρούλα ανένδοτη:

-Καλύτερα αλατζιά

παρά βελουδένια!

(8) Φάνη Φείδης

2011-12-15T13:26:00.003+02:00

Το τραγούδι του Φάνη:

Εσύ σαι μία πέρδικα

μια γαλανή τρυγόνα

βγαίνεις το χρόνο μια φορά

να ζήσεις να σε βλέπω...

2011-12-14T19:53:00.002+02:00

[Όπως καταλαβαίνετε αυτή η ιστορία, είναι η αφορμή να σας δείξω

μερικές ωραίες παλιές φωτογραφίες

των αρχών του προηγούμενου αιώνα

ως τη μέση του δηλαδή.

(από το αρχείο της Δήμητρας και της Ευφροσύνης Τρουμπάτα

του Σπύρου Φραγκίσκου και του Αλέκου Κόρου).

Την ιστορία μου τη διηγήθηκε την Κυριακή το μεσημέρι

η Χόρη του Ντωνάδου (Τερψιχόρη Αντωνάδου)

η οποία θυμάται -όπως πάντα- εκπληκτικές λεπτομέρειες

από όλη την υπόθεση!

Αν μου κάνει τη χάρη

θα ηχογραφήσω τα τραγούδια του αρραβώνα

και θα τα ανεβάσω στη Μπαστιά

για να τα χαρούμε όλοι μαζί!]

(7) Φάνη Φείδης

2011-12-13T22:38:00.001+02:00

-Μας ντρόπιασες ωρέ!

είπε στο Λέκο, ο Φάνη Φείδης, ο αδερφός του.

(Ο Αριστοφάνης Φείδης σκοτώθηκε από τους Γερμανούς

μαζί με τους 48 πρόκριτους της Παραμυθιάς.

Εδώ με τη γυναίκα του την Κωσταντινιά.)

-Άει στο διάολο μωρέ τούπε ο Λέκος. Ήταν αυτή γι αυτό το κούσιαλο!

-Θα πάρω εγώ τώρα ένα τραγούδι

τούπε ο Φάνης και θα δεις...

(6) Λέκο Φείδης

2011-12-13T16:29:00.001+02:00

Η Λευτέρω ήταν όμορφη κι ο Γιώργος (42 χρονώ τότε)

συμφώνησε. Στο γάμο, ο Λέκο Φείδης

μπακάλης στο λιμάνι της Σαγιάδας το Σκάλωμα

τραγούδησε:

Με στην Αγια Παρασκευή

βρε Καλαματιανή

βρε Καλαματιανούλα μου,

που πήρες γέρον άντρα,

βάλε φαρμάκι στο γυαλί

βρε Καλαματιανή

βρε Καλαματιανούλα μου

φαρμάκωσε το γέρο

και πάρε ένα νιό παιδί

βρε Καλαματιανή

βρε Καλαματιανούλα μου,

ένα νιό, ένα παλληκάρι!

(5)

2011-12-13T16:19:00.000+02:00

Ο Γιώργος έμεινε χήρος αλλά σύντομα ξαναπαντρεύτηκε...

Μια μέρα πέρασε από τ' αρχοντικό των Τρουμπαταίων

μια κοπελιά, δεκαοχτάρα η Λευτέρω τ' Αλέξη

φορτωμένη πέτρες από το μαντέμι

για το σπίτι που έχτιζε ο πατέρας της.

Έσκασε για νερό και ζήτησε ένα ποτήρι από τη γιαγιά.

Την είδε όμως ο Πέτρο Τρουμπάτας και τ' άρεσε!

-Θα την πάρω για το Γιώργο είπε.

-Μωρε είναι κούτσικη, του πανε.

-Θα την πάρω!

(4)

2011-12-13T16:07:00.001+02:00

Η μάνα λοιπόν της Δημητρούλας έφυγε

ξαναπαντρεύτηκε κι έκαμε ένα γιό.

Το μικρό κορίτσι το μεγάλωσε η γιαγιά της στη Σαγιάδα.

Τον αδερφό της η Δημητρούλα τον συνάντησε ΄

για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια

και είναι ο δεύτερος (από αριστερά) στη φωτογραφία

με το κασκέτο. Η Δημητρούλα δίπλα του

ενώ η ξαδέρφη της η Φρόσω στην άλλη άκρη

έμεινε κι αυτή ορφανή μια κι η δασκάλα

πέθανε. Καθιστός, ο πατριάρχης της οικογένειας

ο Γιώργο Τρουμπάτας...

Δημήτριος Τρουμπάτας (3)

2011-12-12T00:08:00.000+02:00

Ο Δημήτρης Τρουμπάτας, ήταν ο δεύτερος γιος του Πέτρου.

Αρρώστησε από Ισπανική γρίπη, αλλά επέζησε.

Παντρεύτηκε μια κοπελιά από τα Τζουμέρκα

τη Μαρίκα κι έκαναν ένα κορίτσι.

Ο Δημήτρης βοηθούσε όσους έπασχαν από τη γρίπη

πιστεύοντας ότι δεν θα τον ξαναπιάσει

αλλά αρρώστησε και πέθανε, χωρίς να δει ποτέ το κοριτσάκι του

που το βάφτησαν Δημητρούλα.

Μόλις πέθανε ο άντρας της, ο πατέρας της Μαρίκας

την πήρε από το αρχοντικό των Τρουμπαταίων

κι άφησαν πίσω τους τη μικρή Δημητρούλα ασαράντιστη!

Γεώργιος Τρουμπάτας (2)

2011-12-11T16:37:00.002+02:00

Ο γυιός του Πέτρου, ο Γιώργος

σπουδαγμένος για την εποχή

παντρεύτηκε από έρωτα

τη δασκάλα του χωριού

την Αγλαΐα, με την οποία έκαναν ένα κορίτσι

την Ευφροσύνη (Μπεμπέκα)...

Πέτρος (Ν)τρουμπάτας (1)

2011-12-11T16:15:00.003+02:00

Τώρα που έφυγαν όλοι οι πρωταγωνιστές μιας ιστορίας

που παίχτηκε κάποτε στην παλιά Σαγιάδα,

μπορώ να σας διηγηθώ την πονεμένη υπόθεση

ενός ανεκπλήρωτου έρωτα

και τη συνέχειά του ( όλοι οι μεγάλοι έρωτες έχουν συνέχεια.)

Ο Πέτρος Τρουμπάτας ήταν ένας αρχοντάνθρωπος

από τη Σαγιάδα, με λεφτά και υπόληψη

που έκαμε τρία παιδιά

αλλά η μοίρα του έπαιξε δύσκολα παιχνίδια...

Στροβίλι

2011-12-11T02:42:00.002+02:00

Απίστευτη γαλήνη...

Σαράι

2011-12-09T21:48:00.002+02:00

Σήμερα τ' απόγευμα πήγα για να φωτογραφήσω

πουλιά στον υγρότοπο, αλλά όταν σήκωσα

τα μάτια κατα το σαράι

είδα τ' ολόγιομο φεγγάρι!

σκίτσα

2011-12-07T23:52:00.001+02:00

Σκίτσα

2011-12-07T23:31:00.000+02:00

Πριν από πολλά χρόνια έχοντας τα ίδια ενδιαφέροντα

(αλλά μην έχοντας φωτογραφική μηχανή)

προσπαθούσα να αποτυπώσω τα έντομα

τα ζώα και τα φυτά σ' ένα τετράδιο

μαζί με τις παρατηρήσεις μου.

2011-12-06T17:41:00.000+02:00

Δεν πρόλαβε να βρέξει

και ξεφύτρωσαν...

με άλλα λόγια...

2011-12-05T13:33:00.000+02:00

Ούτε να το φανταζόνταν ο Βούλγαρος καλαντζής

που φωτογράφησα προχτές

ότι θα συνδεθεί με τον...Παπαδόπουλο και το Μάστορα! :)

Καλαντζήδες

2011-12-04T22:05:00.000+02:00

Αφού οι δικοί μας καλαντζήσες όργωσαν για αιώνες

όλη την Ελλάδα, ήρθε η ώρα να δούμε και ...εισαγώμενους!

Βούλγαροι καλαντζήδες στη Σαγιάδα.

Το μόνο που άλλαξε, είναι η φωτιά από ξύλα

που αντικαταστάθηκε με το γκάζι...

Solanum nigrum

2011-12-02T16:08:00.002+02:00

Φατήρι

2011-12-01T13:47:00.000+02:00

ΦΑΤΗΡΙ
Φατήρι, το. Ονομασία οικισμού του δήμου Φιλιατών. Αναγνωρίστηκε με το Β.Δ. 7-8-1919, ΦΕΚ. Α 184)1919 ως Φατήριον. Σύμφωνα με τον Κ. Οικονόμου το τοπωνύμιο είναι κυριώνυμο και πρέπει να σχετιστεί με το επώνυμο Φατίρας τουρκικό fatir “ο σχισμένος, διχασμένος,ο Δημιουργός”, ονομασία του 35 κεφαλαίου του Κορανίου. (Οικονόμου, Ζαγόρι, σ. 961.)
Ο Χ. Συμεωνίδης συμφωνεί γράφοντας «…ίσως επώνυμο Φατήρης (πβ. επώνυμο Φατήρας), του *Φατήρη > το Φατήρι…» Συνεχίζει όμως «Πολύ ελκυστική εντούτοις είναι η ερμηνεία από αρχαίο *φατήριον, το “μαντείο”, πβ. αρχαίο φάτης, ο “ομιλητής” (Ησύχιος), δωρικά και ιωνικά φατίζω “ονοματίζω”…» (Συμεωνίδης, Λεξικό, σ. 1402) Στην περιοχή του Φατηρίου και συγκεκριμένα στα Αχούρια του (Μαυρονέρι) βρίσκεται το λεγόμενο κτίσμα Φατηρίου μεγάλο οικοδόμημα χτισμένο με πολυγωνικούς λίθους όπου λόγω της στρατηγικής του θέσης στο πέρασμα της Μουργκάνας, οι κάτοικοι της περιοχής το θεωρούν ως αμυντικό κτίσμα που έφραζε τα στενά. Θα μπορούσε όμως να είναι ιερό (φατήριον, μαντείο) της αρχαιότητας μια και η κοιλάδα του Καλπακιώτικου συνέχισε να είναι ιερή και στους χριστιανικούς χρόνους (σκήτη οσίου Νείλου και μονή Γηρομερίου).

Το μυστήριο των στενών...

2011-11-30T19:04:00.000+02:00

Δε φτάνει που τα βράχια που κατεβαίνουνε

από τα δυο βουνά, είναι σα να προσπαθούν

να φράξουν το στενό πέρασμα προς τη Μουργκάνα

είναι κι η μυστηριώδης κατασκευή

το λεγόμενο κτίσμα Φατηρίου

που μπερδεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση!

Υποθέσεις προσεχώς!

Σκάλωμα

2011-11-29T15:03:00.003+02:00

Χτές έκανα μια μεγάλη βόλτα για μανιτάρια.

Δεν έχει βρέξει εδώ και καιρό

κι η απογοήτευση ήταν μεγάλη.

Τρύπωσα σε δύσκολα σημεία μέσα σε βράχια

αλλά τίποτε.

Με αποζημίωσε όμως και με το παραπάνω

ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα κάτω από τη Βίγλα.

Γύρισα με το σκοτάδι αλλά άξιζε τον κόπο...

Σαράι

2011-11-28T23:42:00.000+02:00

Μια κι είμαστε στο σαράι

ας δούμε μερικές φωτογραφίες

τραβηγμένες από τις "Γραβοπούλες"

της Σαγιάδας, σήμερα τ' απόγιομα...

Σαράι

2011-11-27T19:50:00.000+02:00

Σε ένα από αυτά τα υπόγεια δωμάτια

σώζεται ακόμα ο θόλος που το σκέπαζε...

2011-11-27T19:24:00.000+02:00

Αν κάποιο ζώο πέσει μέσα σ' αυτά τα λαγούμια

τότε δεν θα ξαναδεί το φως της μέρας...

Σαράι

2011-11-27T19:19:00.000+02:00

Όλα τα κτήρια έχουν από κάτω τους γκουμπέδες

(υπόγεια) για τα γεννήματα και τα ζώα.

Είναι όλα όμως τόσα πολλά τα δωμάτια αυτά που

δημιουργούν έναν πραγματικό λαβύρινθο...

Στα άδυτα του σαραγιού

2011-11-27T19:12:00.000+02:00

Για τον πρώτο μπέη που έχτισε το σαράι

στην κορυφή της Κόντριζας στη Λιόψη

έλεγαν ότι είχε φέρει από έναν πόλεμο στην Αίγυπτο

άσωτο χρυσάφι. Τα εγγόνια του έσκαβαν στο ερειπωμένο

κάστρο για να το βρουν, όπως και σήμερα δεκάδες

χρυσοθήρες...

Βασίλης Τσότσης

2011-11-26T00:54:00.000+02:00

Μια σελίδα από το βιβλίο.

Οι στίχοι είναι καυστικοί και ωραίοι

αλλά και τα σχέδια πολύ όμορφα!

Βασίλης Τσότσης

2011-11-25T11:23:00.000+02:00

Το βιβλιαράκι αυτό με τα ποιήματα του Βασίλη Τσότση

του Φοινικιώτη μα και Φιλιαταίου

κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή

με την καλαίσθητη μορφή του.

Ήταν ένα χρέος για τα παιδιά του Βασίλη

(την Ελένη και το Δημήτρη)

που ξεπλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο η εγγονή του

Θάλεια Βελεγράκη.

Το βιβλίο παρουσιάστηκε το καλοκαίρι στο Φοινίκι.

Φραγκόσυκο

2011-11-24T19:28:00.000+02:00

...Φραγκόσυκο είσαι το πιο γλυκό

φρούτο στον κόσμο όλο

μα όταν σ' έτρωγα άγουρο

μου βούλωνες τον κώλο...

Βασίλης Τσότσης

Aster tripolium

2011-11-21T20:54:00.002+02:00

Από το Σκάλωμα Σαγιάδας...

Smilax aspera

2011-11-20T19:53:00.000+02:00

Τα άνθη και οι καρποί του αρκουδόβατου (Smilax aspera)

2011-11-19T11:20:00.000+02:00

Η ίδια βρύση σήμερα...

Βρύση στη Βελούνα

2011-11-19T11:17:00.000+02:00

16 Αυγούστου 1951, στη βρύση του Άϊ Λιά

ψηλά στη Βελούνα.

(Από το αρχείο του Κώστα Λένη από του Λύκου)

Ομίχλη

2011-11-17T23:52:00.000+02:00

Spiranthes spiralis

2011-11-16T14:48:00.000+02:00

Η μοναδική ορχιδέα του Φθινόπωρου

έχει γεμίσει τη Λουρίδα Σαγιάδας...

Πρωινό...

2011-11-14T20:02:00.000+02:00

Στο δρόμο προς την Παραμυθιά...

ΣΚΟΥΠΙΤΣΑ

2011-11-11T21:08:00.000+02:00

Σκουπίτσα, η. Σήμερα Κεστρίνη, η1. Ονομασία οικισμού του δήμου Φιλιατών και β΄: Σκουπίτσα, η. Συνοικισμός του δήμου Σουλίου σήμερα Άγιος Γεώργιος. Αναγνωρίστηκαν: η Σκουπίτσα (Φιλιατών) με το Β.Δ. 7-8-1919, ΦΕΚ. Α 184)1919 ως Σκουπέτσα2 (sic) και μετονομά�στηκε σε Κεστρίνη με το Β.Δ. 7-6-1957, ΦΕΚ. Α 119)1957. Η Σκουπίτσα (Σουλίου) αναγνωρίστηκε με το Β.Δ. 7-8-1919, ΦΕΚ. Α 184)1919 ως Σκουπίτσα και μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος με το Β.Δ. 20-9-1955, ΦΕΚ. Α 287)1955.
Η ονομασία της Σκουπίτσας (Φιλιατών) αναφέρεται για πρώτη φορά σε χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου προς το κοινό των Ιωαννίνων το οποίο εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1319. Στο κείμενο αυτό αναφέρεται ότι ο Πιγκέρνης Συργιάννης Παλαιολόγος έδωσε στο κοινό εκτός από μερικά χωριά και το «…περί την Βαγενετίαν Λιβάδιον, την Σκουπίτζαν…»3
Ο Π. Αραβαντινός την ερμηνεύει ως Επισκοπίτζα στην προσπάθειά του να ελληνοποιήσει όλα τα τοπωνύμια.4
Ο Δ. Ευαγγελίδης έγραψε: «…δεν παρουσιάζει τόσο φανερά κι αδιαφιλονίκητα στοιχεία ξενικής καταγωγής. Κι αν η κατάληξή της φαίνεται σλαβική, μπορεί να εξηγηθή και ως υποκοριστικό της λέξεως σκούπα…»5
Ο Α. Κίτσος γράφει: «…Το χωρίον κείται στους πρόποδες βουνού στο οποίο αφθονεί ψηλό χόρτο με λεπτόν αλλά σκληρόν κορμόν, από τον οποίον οι κάτοικοι κατασκεύαζαν σκούπες, (σάρωθρα) που είχαν σχήμα διάφορο των τωρινών. Σκουπίτσα λοιπόν είναι ο τόπος που φύεται το άνω χόρτο, και εκείθεν η ονομασία του χωρίου. Τα περί Επισκοπίτσας κλπ. Είναι τελείως αδόκιμα…» 6 Ο Vasmer7 προσπαθεί να το ερμηνεύσει από την παλαιοσλαβική λέξη skọpъ, τσιγκούνης, βουλ�γαρικά skъp. Διατηρεί τις επιφυλάξεις του για την πρόταση του Αραβαντινού που την ονομάζει Επισκοπίτζα, ως προερχόμενη από το ελληνικό σκοπιά. Ο Χ. Συμεωνίδης, γράφει: «…Σκουπίτσα, η μεσαιωνικά *σκοπίτσα, η μικρό παρατηρητήριο < αρχαίο σκοπή, η σκοπιά, φύλαξη. Σκοπή,η και Σκόπη, η. Η αλλαγή ο>u με χειλωτική τροπή κοντά στο –π- (και κατά δεύτερο λόγο με παρετυμολογία προς το σκούπα). Μια άλλη δυνατότητα είναι το Σκο(υ)πίτσα να βασίζεται σε επίθετο *σκοπίσια (πλευρά, περιοχήν κλπ.) > *σκο(υ)πίτσια > σκο(υ)πίτσα…»8
Η ύπαρξη του ισχυρού πύργου πολύ κοντά στο χωριό (του λεγόμενου σήμερα πύργου Ραγίου) θα μπορούσε να δώσει το όνομα στο χωριό που αναφέρεται ως τσιφλίκι. Από τον πύργο επισκοπούσαν9 όλο τον πολύτιμο κάμπο.
Ή οι κάτοικοι της περιοχής ήταν τσιγκούνηδες, ή η περιοχή έβγαζε το φυτό σκούπα, από το οποίο κατασκευάζονταν οι παλιές σκούπες (που στην περιοχή μας τις λένε αρβανίτισσες) ή το τοπωνύμιο προέρχεται από την ελληνική λέξη σκοπιά με την προσθήκη της σλαβικής (δάνειο στην ελληνική) κατάληξης –ίτσα.
Σημαντική βοήθεια στη διερεύνηση του θέματος, προσφέρει η θέση της δεύτερης Σκουπίτσας που βρίσκεται κοντά στην Παραμυθιά. Το χωριό αυτό που κατοικούνταν από μουσουλμάνους Αλβανοτσάμηδες, φρουρούσε στην κυριολεξία το πολύτιμο πέρασμα από την Μενίνα προς την Παραμυθιά, άρα επισκοπούσε.
Στη θέση του πιθανού πύργου, βρίσκεται σήμερα το χωριό Νιαχώρι ή Νεοχώρι, το οποίο όπως δηλώνει το όνομά του, χτίστηκε πολύ αργότερα από τη Σκουπίτσα, η οποία έλεγχε τη σημαντική αυτή διάβαση.
Βουνό Σκουπίτσα, υπάρχει στην περιοχή των Α. Σαράντα της Αλβανίας10 και τοπωνύμιο Σκουπίτσα στον Πάρνωνα.
Η νεότερη ονομασία Κεστρίνη, (στη Σκουπίτσα των Φιλιατών) δεν έχει καμιά (ιδιαίτερη) σχέση με την περιοχή. (Για την Κεστρίνη βλ.: Κεστρίνος, μυθικός γυιός του Έλενου και της Ανδρομάχης από το όνομα του οποίου ονομάστηκε η περιοχή Κεστρίνη, ή Κεστρινία, Κεστρίνος, θαλάσσιος ιχθύς (εκ του σχήματος)11, Κέστρον δηλητηριώδες φυτό (Cestrum).12 Το τοπωνύμιο Κεστρία ο Georgiev σχετίζει με το ομηρικό κείω, κεάζω “σχίζω”.13) Η ονομασία Άγιος Γεώργιος, δόθηκε στη Σκουπίτσα της Παραμυθιάς από νεότερο ξωκκλήσι τ’ Άι Γιώργη που βρίσκεται πάνω στο λόφο.

1.«Νουνός» της υπήρξε ο βουλευτής Θεσπρωτίας Χρήστος Παπασταύρου, ο οποίος σε περιοδεία του τη…βάφτισε από Σκουπίτσα σε Κεστρίνη (βλ. Θεσπρωτικά Νέα, 1-12-1952 σ. 2.) Φυσικά οι αντιδράσεις του αρχαιολόγου Δημήτρη Ευαγγελίδη (βλ. Θεσπρωτικά Νέα, 1-2-1959 σ. 2.) δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν!
2. Στοιχεία συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων, τ. 17: Νομός Θεσπρωτίας, Αθήναι 1962 (έκδ. Κεντρικής Ενώσεως Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδος). σ. 172. Η αμάρτυρη αυτή ονομασία μπέρδεψε τον Συμεωνίδη, ο οποίος παραβάλει την Σκουπέτσα με την Σκοπέντζανα, κάστρο στη Σόφια.
3.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ «Χρονογραφία» τ. 2 σ.305. Κακώς ο Συμεωνίδης (Λεξικό, σ. 1285) τοποθετεί την αναφορά στη Σκουπίτσα της Παραμυθιάς. Ο Λάσκαρις (Μ.LASCARIS, Vagenitia: Revue historique du Sud – est européen 19/2 (1942) σ.432) σχολιάζει ότι στο κείμενο, εάν επρόκειτο περί του θέματος, θα έπρεπε να αναφέρει: «το κατά την Βαγενετίαν». Αντίθετα η έκφραση «περί την Βαγενετίαν» μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για λιβάδι κοντά σε μια πόλη που ονομαζόταν Βαγενετία. Όντως η Σκουπίτζα (Σκουπίτσα και σήμερα Κεστρίνη) με τα μεγάλα λιβάδια της βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Παλαιά Βενετία (Βαγενετία) ή Γκούμανη.
4.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ Χρονογραφία της Ηπείρου τ. 2 σ.355.
5.Εφημ. Θεσπρωτικά Νέα, 1-2-1959, σ. 2.
6.Αθανασίου Κίτσου ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΗ ΓΗ Αθήναι 1977, Βιβλιοθήκη Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών σ. 24.
7.Μ. Vasmer, Die Slaven in Griechenland, Nachdruck, Leipzig 1970, σ.51.
8.Χαράλαμπος Συμεωνίδης, Ετυμολογικό Λεξικό των Νεοελληνικών Οικωνυμίων, Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκου, Λευκωσία Θεσσαλονίκη 2010, τ. 1, σ. 1285.
9.Επίσκοπος, ο, (σκοπός) ο αγρύπνως επιτυρών και φυλάττων τι, φύλαξ, H.Liddel και R. Scott Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης Αθήναι 1921, τ. 2, σ. 278.
10.Ανδρέας Ζαρμπαλάς, Ο άλλος χάρτης, Πολύτυπο, Αθήνα 2004. σ. 132.
11.Liddel- Scott, Λεξικόν, τ. 2, σ. 708.
12.Π.Γ.Γενναδίου, Λεξικόν Φυτολογικόν, Εν Αθήναις 1914 (ανατύπωση, εκδ. τροχαλία, Αθήνα 1997), σ. 503. , σ. 503.
13.Vl. Georgiev, Introduction to the History of the Indo-European Languages, Sofia (BAN) 1981, σ. 156.

2011-11-10T13:39:00.000+02:00

Φωτογραφία από το βιβλίο του Π. Μήτση.

Θυμάμαι...

2011-11-10T13:11:00.000+02:00

Τις αναμνήσεις μιας πολυτάραχης ζωής

συγκέντρωσε σ' αυτό το βιβλίο

(το εξέδωσε ο ίδιος και το δίνει δωρεάν!)

ο παλιός δάσκαλος Παναγιώτης Μήτσης

από το Φοινίκι.

Ο ίδιος ασχολήθηκε σε άλλα τρία βιβλία

με το θεσπρωτικό χώρο.

Καλή συνέχεια...

Σπηλιές

2011-11-04T12:55:00.000+02:00

Στην ίδια περιοχή υπάρχουν πολλές σπηλιές,

αλλά παρά την παράδοση που θέλει μια γάτα με κουδουνάκι

και μια νύφη με τομουλάρι της (!)

να πέρασαν από την άλλη πλευρά του βουνού

η σπηλιά σταματάει λίγα μέτρα μετά την είσοδο!

Ο φούρνος...

2011-11-03T13:21:00.002+02:00

2011-11-02T09:14:00.000+02:00

Ο Σ. Μουσελίμης που είχε επισκεφτεί τη σπηλιά

πριν από πολλά χρόνια, είχε χαρακτηρίσει το φαινόμενο

ως γεωλογικό. Με την πρώτη ματιά όμως

φαίνεται ότι δεν είναι.

Ίσως κάποια πουλιά φώλιαζαν στην οροφή της σπηλιάς

αλλά μόνο σε κείνο το σημείο...

Πάντως οι νυχτερίδες δεν θα φώλιαζαν στην είσοδο.

Μια ανάλυση του υλικού θα μας έλυνε το μυστήριο

αλλά θα έβαζε τέλος στο μύθο της σφαγής

των καλόγερων από το Ράι ή το Σαράτι...

2011-11-01T21:51:00.000+02:00

Φυσικά στην είσοδο του σπηλαίου

υπήρχε ένας τοίχος.

Επειδή το σπήλαιο δεν προσφέρεται για στάνη

(είναι ψηλά στο γκρεμό

και η πρόσβαση είναι δύσκολη)

η μόνη εξήγηση είναι ότι κάποτε υπήρχε εδώ ένα ιερό

και το "αίμα" πάνω στα βράχια και τον τοίχο

έκανε τη φαντασία να οργιάζει...

Οι κάτοικοι λένε πως πάνω στον τοίχο

έσφαξαν τους καλογέρους....

Το αίμα των καλογήρων...

2011-11-01T21:42:00.000+02:00

Εντάξει, πρέπει νάσφαξαν πολλούς καλόγερους τελικά

γιατί τόσο πηγμένο αίμα δεν εξηγείται...

2011-11-01T16:53:00.002+02:00

Η σπηλιά της Πέστιανης.

2011-11-01T16:50:00.000+02:00

Ψηλά πάνω στα απότομα βράχια

βρίσκεται η σπηλιά, από την οποία πήρε το όνομά της η Πέστιανη.

2011-10-28T21:08:00.002+03:00

Πέστιανη, η. Σήμερα Κρυόβρυση, η. Ονομασία οικισμού του δήμου Ηγουμενίτσας.Αναγνωρίστηκε με το Β.Δ. 7-8-1919 ΦΕΚ Α 184)1919 ως κοινότης Πέτσιανης (sic)^{^[1]} και μετονομάστηκε σε Κρυόβρυση με το Β.Δ. 20-9-1955, ΦΕΚ Α 287)1955. Ο Π. Αραβαντινός^{^[2]} την ερμηνεύει ως Πέστιανη (Οπισθιανή) στην προσπάθειά του να ελληνοποιήσει όλα τα τοπωνύμια.

Οι αρβανίτες κάτοικοι προσπαθούν να το ετυμολογήσουν στη γλώσσα τους από το πεστ σταν (πέντε στάνες). Ο Γ. Σάρρας συμφωνεί γράφοντας: «…Πέστανη: Σύνθετη (πες – στάνη) πέντε στάνες, ίσως από την εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων του…»^{^[3]}

Το τοπωνύμιο προέρχεται από τη σλαβική λέξη peštь (<pektь) ο φούρνος^{^[4]} και ιδιαίτερα από τις σημασίες βράχος, σπηλιά, βαθούλωμα,^{^[5]} και την κατάληξη –jane, δηλωτική των κατοίκων ενός τόπου. Πολύ πιθανό την ονομασία να έλαβε το χωριό από τη γνωστή σπηλιά για την οποία ο Σ. Μουσελίμης γράφει: «…Στο άκρο του χωριού επί μεγάλου ραϊδιού υπό το όνομα “Αίμα των καλογήρων” σε αρκετό ύψος από την επιφάνεια του εδάφους υπάρχει σπηλιά στην οποία έχουν σφαχτεί από Σαρακηνούς οι καλόγεροι της μονής Αγ. Βασιλείου, Σαρατίου, που είχαν καταφύγει εκεί. Το αίμα τους μένει στεγνωμένο στα τοιχώματα των βράχων…»^{^[6]} (Ο Μουσελίμης διασώζει επίσης τη μαρτυρία του Β. Δαδάνη ότι οι Σαλιτσιώτες το 1725 έσφαξαν εκεί τους μοναχούς της μονής Ραγίου.)^{^[7]} Προφανώς το σπήλαιο (λόγω ίσως του γεωλογικού φαινομένου) είχε από την αρχαιότητα λατρευτική σημασία και έδωσε το όνομά του στον αρχικό οικισμό «…Οι γυναίκες του χωριού θεωρούν τούτο ιερό…»^{^[8]}

Ανάλογης ετυμολογικής αρχής το τοπωνύμιο Πεστά στο νομό Ιωαννίνων. Πέστανη υπάρχει επίσης στο Τεπελένι και την Πρεμετή καθώς και στο σλαβόφωνο χώρο και Πέστιανη στο Μπεράτι και τη Μαλακάστρα. Η νεότερη ονομασία Κρυόβρυση, βασίζεται στην «..ωραία βρύση με δροσερό νερό…»^{^[9]}.

[1] ΚΕΔΚΕ, Θεσπρωτίας, σ. 22.

[2] Αραβαντινός, Χρονογραφία τ. 2 σ.350.

[3] Σάρρας, Ιστορικά, σ. 15.

[4] Και οι ελληνόφωνοι ονόμαζαν φούρνους τις σπηλιές που έμοιαζαν με το άνοιγμα φούρνου (βλ. Φούρος, ονομασία σπηλιάς στην Κοκκινίστα, Χρηστίδης, Κοκκινιά σ. 509.

[5] Οικονόμου, Οικωνύμια σ. 244.

[6] Μουσελίμης, Περίπατοι, σ. 124.

[7] Μουσελίμης, Αρχαιότητες, σ. 192, Δαδάνης, Υπόμνημα σ. 8.

[8] Δαδάνης, Υπόμνημα σ. 9 υποσ. Μουσελίμη..

[9] Μουσελίμης, Περίπατοι, σ. 124.

Πέστιανη, σπηλιές.

2011-10-28T21:04:00.000+03:00

Είχα διαβάσει στο Σ. Μουσελίμη για τις παραδόσεις

γύρω από τη σπηλιά της Πέστιανης...

Η σπηλιά

2011-10-28T20:47:00.000+03:00

Πέστιανη

2011-10-28T20:19:00.000+03:00

Όπως όμως είπα και στην αρχή, ο στόχος δεν ήταν το χωριό

αλλά η σπηλιά των καλογήρων που βρίσκεται

λίγο έξω από το χωριό στο δρόμο προς τη Γουμενίτσα.

(Αριστερά στη φωτογραφία)

Πέστιανη

2011-10-27T21:34:00.002+03:00

Πέστιανη

2011-10-27T21:24:00.000+03:00

Πέστιανη

2011-10-27T21:21:00.002+03:00

Πέστιανη

2011-10-25T14:33:00.000+03:00

Αν δεν βιαζόμουν να επισκευτώ τη "σπηλιά των καλογήρων"

πρωτού νυχτώσει, θα μπορούσα να περιπλανιέμαι

ώρες ολόκληρες φωτογραφίζοντας

τα έρημα σοκάκια...

Πέστιανη

2011-10-25T14:20:00.002+03:00

Πέστιανη

2011-10-23T13:21:00.002+03:00

Θύρα στην Πέστιανη...

Πέστιανη

2011-10-23T13:14:00.000+03:00

Ότι απόμεινε από τους σεισμούς και το πέρασμα του χρόνου...

2011-10-22T15:25:00.001+03:00

Πέστιανη

2011-10-22T15:18:00.001+03:00

Ο καιρός το πήγαινε για βροχή, αλλά ο ήλιος

κατάφερε να ξετρυπώσει μέσα από τα σύννεφα

και να φωτίσει τα ερείπια των σπιτιών

και τα απομεινάρια της ώχρας πάνω στους τοίχους...

Πέστιανη

2011-10-22T00:39:00.000+03:00

Η Πέστιανη (Κρυόβρυση) είναι σήμερα ένα έρημο χωριό

αφού οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν μετά τους σεισμούς.

Πήγα στο χωριό σήμερα το απόγευμα

και την ερημιά έλουζε ένας δυνατός

απογευματινός ήλιος...

Περιπλανήθηκα στα σοκάκια

και στα μισογκρεμισμένα σπίτια

αλλά ο νους μου ήταν στη "Σπηλιά των καλογέρων" ...

2011-10-20T11:45:00.000+03:00

Dittrichia graveolens και Dittrihia viscosa.

Τα κυρίαρχα λουλούδια του Φθινόπωρου...

Η γέφυρα της Μενίνας

2011-10-19T09:36:00.001+03:00

Το ταξίδι "στα μέρη της Γολάς" τελείωσε

(φυσικά θα ξαναγυρίσω πολλές φορές στην περιοχή!)

Μια στάση στο πολύπαθο γεφύρι της Μενίνας

και συνεχίζουμε...

Κάποιοι έφτιαξαν διάδρομο μέσα στην κοίτη του ποταμού

ακριβώς δίπλα στο μνημείο

χωρίς να υπολογίσουν την τεράστια αξία του!

Ποιός ξέρει τί είχαν στο μυαλό τους;

Θα αφήσουμε όμως αυτό το τεράστιο απομεινάρι του παρελθόντος

στο έλεος του κάθε εργολάβου;

2011-10-18T16:16:00.001+03:00

Η Σολοπιά, η Γολά, η Κοκκινίστα

και η γύρω περιοχή σε παλιό χάρτη

(εκδόσεις Κοντογόνη)

Σολοπιά

2011-10-18T16:05:00.000+03:00

Ψάχνω χρόνια τώρα τα έρημα χωριά

για να βρω την ακριβή τους θέση πάνω στο χάρτη.

Ίσως σε κανένα άλλο μέρος της χώρας, δεν υπάρχουν

τόσα έρημα χωριά όπως εδώ!

Από την παλιά Σαγιάδα μέχρι το παλιό Μορφάτι

κι από τη Λιντίζντα, ως τη Λιόψη και τη Σολοπιά

όλα θυμίζουν την αθλιότητα του πολέμου,

το μίσος των θρησκειών

και την ηλιθιότητα των ανθρώπων...

Σολοπιά

2011-10-18T15:55:00.000+03:00

Η Σόλοπιά είναι ο αγαπημένος τόπος συνάντησης

των χρυσοθήρων της περιοχής

οι οποίοι έχουν κατασκάψει τον τόπο

ψάχνωντας για μουσουλμανικό χρυσάφι...

Τα παλιά σπίτια στέκουν ξεχαρβαλωμένα

μέσα στα δέντρα...

Σολοπιά

2011-10-18T15:50:00.000+03:00

Ανάμεσα στο Παλιοχώρι και τη Γολά,

κάτω από τους λόφους και μέσα σε πυκνή βλάστηση

βρίσκεται εγκαταλειμένη και ρημαγμένη η Σολοπιά.

Παλιό μουσουλμάνικο αρβανιτοχώρι

ακολούθησε τη μοίρα των άλλων χωριών της Τσαμουριάς

που προτίμησαν τον Μωάμεθ από τον Ιησού...

Βελαντίλας

2011-10-17T23:31:00.000+03:00

Αυτό το βουνό έχει διαφορετικό όνομα

αν το κοιτάξεις από διαφορετική μεριά...

Οι Κεραμιτσιώτες το λένε Καμάρα,

οι Αραχωβίτες Ντούμα,

οι Κοκκινιστιώτες Βελαντίλα

και κάποιοι Κρανίλα!

Διαλέγετε και παίρνετε!

Είναι όμως ένα όμορφο βουνό

και κάποτε θα τα πούμε από την κορφή του...

Χάβος

2011-10-16T01:32:00.000+03:00

Νομίζω ότι σ' αυτό το σημείο κρύβεται το μυστικό

του Χάβου! Αμ που θα μου πάει!

Σύντομα θάχετε νέα του!