Φυσικά αυτό το υπέροχο στολίδι της θεσπρωτικής γης(είπαμε, η δεξιά όχθη του Αχέροντα ήταν και είναι Θεσπρωτία
ανεξάρτητα από τα "σύνορα" που χάραξαν τουρκόσποροι ραγιάδες)
έπρεπε να περιμένει αιώνες μέχρι να συντηρηθεί.
Και το άθλιο κράτος
φρόντισε να φτάσει στο χείλος της καταστροφής το μοναστήρι
και μετά να το θυμηθεί!
Άδικα πάσχιζε ο Σπύρος ο Μουσελίμης από το 1929 (!)
με παρακάλια να συγκινήσει τους υπεύθυνους.
Πρώτος που επισκέφτηκε την περιοχή ήταν ο Δ. Ευαγγελίδης
μετά ο Σ. Δάκαρης.
Δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε.
Αλλά κι η στρατιά που ακολούθησε
έπρεπε πρώτα να συντηρήσει και το τελευταίο λιθάρι στα Γιάννινα
να φτιαχτούν όλοι οι ναοί της τουρκοκρατίας
και μετά να θυμηθούν (πολύ αργά για το εσωτερικό)
και το αριστούργημα στον Αχέροντα!
Τουλάχιστον κάτι έγινε...
(Στη φωτογραφία ο ναός πριν τη συντήρηση.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου