λευκό λιμόδωρο

Limodorum abortivum. Άλλη μιά ορχιδέα με περίεργο σχήμα αλλά και όνομα. Λιμόδωρο το εκτρωτικό, επειδή έχει απορρίψει τα φύλλα του (το επίθετο abortivum από το λατινικό aborior που σημαίνει απoβάλλω) και λιμόδωρο (δώρο του λοιμού ή δώρο του λειμώνα;) Ανάλογα με την ετυμολογία και η γραφή.
Έχει βλαστό λείο επενδεδυμένο με ιώδεις κολεούς και χωρίς πράσινα φύλλα. Η ταξιανθία είναι ψηλή με μεγάλα μωβ άνθη.
Το φυτό της φωτογραφίας βάλθηκε να ανατρέψει τα στερεότυπα. Καταπράσινο με λευκά άνθη.
Limodorum abortivum var. albiflora.
Η μορφή albiflora  είναι εξαιρετικά σπάνια. Η απουσία ανθοκυανινών στο λουλούδι καθώς και στο στέλεχος και τα φύλλα έχει ως αποτέλεσμα τα φύλλα να είναι αρκετά πράσινα - σε αντίθεση με το ιώδες χρώμα της κανονικής μορφής. Σε αντίθεση με τις κοινές υποθέσεις, το Limodorum abortivum είναι εξοπλισμένο με χλωροφύλλη.

χουλιαρομύτες

Ευχάριστη πρωινή έκπληξη στη Σαγιάδα.

Platanthera chlorantha.

Μιά όμορφη ορχιδέα από τις πλαγιές του Βλαχωριού (Πολύδροσου).

Ophrys bertolonii

Ophrys bertolonii. Νύχτα με βροχή, κοντά στις πηγές του Καλαμά.

Η πιο "δύσκολη".

Trachelium jacquinii

Επιτέλους, ύστερα από πολλές επισκέψεις

(χρόνια τώρα)

η Τραχηλιά καταδέχτηκε να μου δείξει επιτέλους
χτες το απόγευμα τα κάλλη της!

(Βέβαια έκανε ότι μπορούσε για να μη τη φωτογραφίσω:

Μ' έπιασε αλλεργία, μου χάλασε η φωτογραφική μηχανή

κλπ, κλπ.

αλλά τη φωτογράφισα με τη μηχανή του Θωμά).

τραχηλιά

Κι όλα αυτά 

για μια Τραχηλιά...

(Συνεχίζεται μέχρι ν' ανθίσει!)

Limodorum abortivum

Στην επιστροφή, εντοπίσαμε μερικά 

Λιμόδωρα 

τα οποία ήταν κυριολεκτικά πάνω στο μονοπάτι

αλλά δεν τα είχαμε δει ανεβαίνοντας...

Παιώνια

Παιωνία, πασάων βοτανέων βασιληίδα...

Ανώνυμος βουκολικός ποιητής του 3ου μ.Χ. αι.

Παιώνιες

Οι ελάχιστες που είχαν ανθίσει...

Η κοιλάδα με τις παιώνιες.

Φτάσαμε εύκολα στη μικρή κοιλάδα με τις παιώνιες.

Τα φυτά προστατευμένα σ' αυτό το μικρό γούπατο

κατεβαίνουν ως κάτω στο λάκκο.

Ελάχιστες είχαν ανθίσει

αλλά ήταν αρκετές για τη φωτογράφιση.

Ophrys reinholdii

Αυτή η πανέμορφη Ρεϊνχολντίτσα

-την οποία φωτογράφισα για πρώτη φορά στο Γιρομέρι

και μετά στην Πλαταριά-

φύτρωσε και στα ερείπια της παλιάς Σαγιάδας!

(Εκεί ήταν αλλά εγώ χτες το βράδυ τη συνάντησα...)

Μπορεί να βρισκόμαστε στις αρχές του Οχτώβρη

αλλά τα γρέτζουλα τώρα ωρίμασαν!

Από αυτά θα βγει το ωραιότερο τσίπουρο

των Βαλκανίων!!!    :)

Η ανομβρία της Άνοιξης, συντόμεψε τον κύκλο των φυτών.

Έτσι κι η κάπαρη ετοιμάστηκε φέτος πιο γλήγορα.

Τώρα πάντως κολυμπάει μέσα στο νερό

περιμένοντας το ξύδι και τ' αλάτι...
Συνταγές για την κάπαρη, εδώ.
(Επειδή τις συγκεκριμένες τις έχω μαζέψει για μια καλή φίλη
υπάρχουν μπόλικα καπαρόφυλλα που της αρέσουν :)

Η πονηρή, πήγε και φύτρωσε πάνω στη

γέφυρα του Άι Θανάση στην Πέρδικα!

Άμα θέλει να φυτρώσει...

"...Κήπος κεκλεισμένος, πηγή εσφραγισμένη..."

ΛΑΪΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ – ΠΑΡΑΔΟΣΗ.
«…Για τη θεραπεία του ίκτερου στουμπίζουν τους καρπούς της πικραγγουριάς. Ο άρρωστος εισπνέει τον πολτό γεγονός που του προκαλεί καταρροή. Παράλληλα του κόβουν τον χαλινό του πάνω χείλους και χαράζουν με λεπίδα ένα σταυρό στο μέτωπο, κοντά στο τριχωτό της κεφαλής για να τρέξει λίγο αίμα…»
Παναγιώτης Μήτσης, Θεσπρωτικό γλωσσικό ιδίωμα, Φοινίκι 2002, σ. 75.
«…Εις κάθε σφάχτην : Λάδι της Πικραγγουριάς, μια λίτρα, λιόλαδον δυό λίτρες, κρασί, βράστα. Μότι στάξει εις την φωτιάν λίγον και πρατσαλίσει χρειάζεται βράσιμον ακόμα, όχι δε, βγάλε το. Εις ζεστόν να αλείψεις τους πόνους όθεν έχεις εις τα γόνατα και αυτού ωφελεί και εις τον έρμιγγον και υδροπικόν…»
Σπύρος Μουσελίμης, Λαϊκό γιατροσόφι (Συνταγολόγιο), Ηπειρωτική Εστία, 10, 1961, σ. 1005,

Τα άνθη του σπαθόχορτου έχουν μαύρες στίξεις στις άκρες

 και ημιδιαφανείς στιγμές, (που δίνουν την εντύπωση πως είναι διάτρητες). 

Αυτές οι κουκίδες περιέχουν μερικά από τα πιο πολύτιμα 

 φυτικά συστατικά, έγχρωμα αιθέρια έλαια και ρητίνες.

Παλιότερα έβαφαν με το σπαθόχορτο μάλλινα και μεταξωτά υφάσματα.

Τα ωραία κίτρινα λουλούδια του

που ανθίζουν αυτή την εποχή

αφού μαζευτούν, μας δίνουν

το πολύτιμο σπαθόλαδο...